Je begon ooit in deze leidinggevende functie met het idee dat je de wereld beter zou kunnen maken. (en niet alleen door het werk wat het bedrijf doet)
Je wilde met je bedrijf het leven in Nederland groener, sociaal beter en naar een duurzamer niveau helpen tillen. En dan ook nog eens goede producten in de markt zetten.
Je geloofde er zo heilig in dat je keihard bent gaan werken, om dit voor elkaar te krijgen.
Wat gebleven is, is het keiharde werken, maar het geloof is weg dat je daarmee ook de impact kunt maken die je wilde maken.
Je bent halverwege de 40, en je bent teleurgesteld, maar stoppen met hard werken lukt je niet, en je bent bang dat je tot je pensioen keihard door blijft rennen, en nooit een werkelijke verandering teweeg zult brengen.
Herken je dit?
- Je had je hoop gesteld op een nieuw product, of een nieuwe dienst van je organisatie, in de hoop dat dat daar echt iets vernieuwends uit zou komen. Maar op het moment dat het ontwikkel project is afgelopen zie je al: het is eigenlijk niks vernieuwends, het is meer van hetzelfde en dit gaat de wereld niet redden. Je voelt weer die ontgoocheling opkomen, want heb je hier nou al die jaren zo hard voor gewerkt. Is dit nou waarvoor je nauwelijks tijd thuis kunt doorbrengen en je hoofd altijd bezig is met de volgende dag.
- Je ziet weer een melding op de NOS over iets wat er in de wereld gebeurd. Je hebt haast de neiging om het maar niet meer te volgen. Want waar je 15-20 jaar geleden nog de hoop had dat het beter zou worden, en dat jij daar een bijdrage aan zou leveren, krijg je elke keer weer de bevestiging hoe hard bijdragen nog steeds nodig zijn. En je weet hoe hard je hebt gewerkt, maar hoe weinig je inspanning in feite betekent, en je wordt er moedeloos van.
- Je weet dat je nog 20 jaar moet werken en dat je nu op een positie zit waarop je echt iets te vertellen hebt in je organisatie. En juist dat besef kan je bij de keel grijpen, omdat dit is waar je het voor deed. Op een positie terecht komen waar je impact zou kunnen hebben, ten goede. Je bent bang dat je een bittere, oude man aan het worden bent, want die impact, daar geloof je niet meer zo in. Je hebt al te vaak gezien dat het of vercommercialiseerd wordt, of gewoon niet werkt,
- De nieuwe medewerkster die jullie net hebben aangenomen, bruist van enthousiasme. Zij gaat het voor elkaar brengen en jij herkent het enthousiasme. Je betrapt je erop dat je denkt: arme meid, dit gaat er bij jou ook wel af. Dat is niet wie je wil zijn, en ook niet wie je eigenlijk bent. Je herkent het vuur nog steeds. Maar met je harde werken, die vele uren die je in je bedrijf stopt, is het nog steeds niet gelukt om die impact te maken en je vraagt je af of je de hele tijd de verkeerde dingen bent gaan doen.
- Je ziet weer een uitnodiging voorbijkomen voor een bijeenkomst van bedrijven die uit dezelfde sector komen. “Samen kunnen wij het verschil gaan maken door sterk te gaan staan voor onze producten. We gaan het gesprek aan met onze afnemers, luisteren naar wat ze willen, bla bla bla bla”, denk je. Dat hebben we allemaal al eens geprobeerd, loopt toch op niks uit. Het cynisme drijft van je af, en met een boogje gooi je de uitnodiging in de prullenbak. Niet meer voor mij. Terwijl je van binnen anders voelt.
Je móet iets doen, want anders………..
Blijf je elke dag met de angst zitten: als mijn bedrijf maar niet failliet gaat of overgenomen wordt. De stress heeft grote invloed op je lichaam. “Dan is alle inspanning die ik gedaan heb, helemaal voor niks geweest. Het heeft niets uitgehaald”. Je wordt er diep van binnen nu al verdrietig van.
De kans is heel reëel, zonder dat je ooit een verandering hebt kunnen bewerkstelligen. Dat je voor je pensioen (gedwongen) stopt met werken en gedesillusioneerd thuis zit. Die gedachte houdt je niet alleen wakker in de nacht, maar ook week in, week uit weer aan het werk.
Je ziet wel dat je het niet gaat redden met nog harder werken of langer werken. Maar toch doe je het, uit angst dat je anders wordt uitgerangeerd, vervangen, het bedrijf verkocht wordt, en dan weet je zeker dat dat waar je je hele leven hard voor gewerkt hebt, nooit zal gebeuren.
Dat je eigenlijk voor niks al die jaren zo hard hebt gewerkt. Dat er geen impact komt, geen verbetering. De machteloosheid en de desillusie daarvan , die wil je ten koste van alles vermijden.
En ik kan je vertellen: die ontloop je niet door harder te blijven werken. Die ontloop je juist door stil te gaan staan, en de regie terug te pakken. Maar dat durven er maar weinig, maar aan moed ontbreekt het je niet. Dus ik stel voor dat je begint met het boeken van een gratis gesprek met mij om te gaan bespreken hoe we je hier uit gaan krijgen .
Als je nu niets doet, verlies je dus alles waar je zo hard voor gewerkt hebt. Maak nu een afspraak met mij voor een gratis sessie en krijg zicht op wat er mogelijk is om uit deze impasse te komen. Samen onderzoeken we wat er nu nodig is voor jou. Geheel gratis, zonder verplichtingen, alleen onderzoekend.
*In deze gratis sessie krijg je meteen al een aantal tips die je verder op weg helpen.